Dead at heart ( SF WonHyuk Nc 18 )
posted on 12 Aug 2011 02:44 by suju-2413Dead at heart
SF WonHyuk……
By :: Little ELF_2413 ~~**!!
แต่งให้คุณเพื่อนที่รีเควสมา ชีจะตบไรเตอร์ถ้าไรเตอร์ไม่แต่งให้ = =’
...........
......
….
...
..
.
วันที่ xx/xx/2011
ที่ลานจอดรถโรงแรมหรูใจกลางกรุงโซล ขายาวรีบเร่งที่จะเดินไปยังรถออดี้ที่ขาวที่จอดอยู่ที่โซนจอดรถวีไอพีของโรงแรม มือใหญ่กดรีโมตเพื่อที่จะเปิดประตูรถ เมื่อร่างสูงนั่งประจำที่คนขับ สมองก็สั่งให้เค้ารีบออกไปจากโรงแรมเพื่อไปยังคอนโดหรูที่มีนามบริษัทของเค้าเป็นหุ้นส่วนใหญ่....
เมื่อถึงคอนโด ร่างสูงรีบเดินไปกดลิฟตรงขึ้นไปยังชั้น 10 ของคอนโด แล้วตรงไปยังห้อง 704 ห้องที่เค้าเป็นคนซื้อให้กับผู้ชายที่เค้ารักที่สุดในชีวิต”ลีฮยอกแจ”
ปังๆๆ!!!
“ลีฮยอกแจ!!” เสียงของร่างสูงดังขึ้นหน้าประตูห้องของฮยอกแจ
“ซีวอน นาย!”
“ทำไมนายตกใจอะไร ไม่คิดรึไงว่าฉันจะกลับมาหานาย ใช่! ฉันไม่คิดจะกลับมาหานายเลย ถ้านายไม่ทำกับสเตลล่าแบบนั้น!”
“ฉันทำอะไรสเตลล่า ฉันอยู่บ้านฉันเฉยๆนะ ทำไมฉันต้องไปยุ่งกับเธอด้วย!”
“เหอะ! ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะสเตลล่าเป็นคู่หมั้นฉันไง นายอิจฉาใช่มั้ยล่ะ!”
“ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วย ฉันต้องดีใจมากกว่า ที่ผู้หญิงคนนั้นเอาตัวผู้ชายเลวๆที่ชื่อ ชเวซีวอนออกจากชีวิตฉันได้ซักที!”
คำพูดที่แสนจะร้ายแรงแทงเข้ามาในจิตใจของซีวอน ถ้าเป็นคนอื่นพูดเค้าจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่นี่ มันออกมาจากปากของฮยอกแจ ผู้ชายที่เค้ายอมมอบให้ทั้งชีวิต...
2 อาทิตย์ก่อน...
“ฮยอกแจ นายมันงี่เง่า” เสียงของซีวอนเอ่ยขึ้นหลังจากที่เค้าและฮยอกแจเพิ่งเดินจากลานโบว์ลิ่งของห้างดัง
“เออ ฉันมันงี่เง่า” ฮยอกแจเอ่ยตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ใช่ นายมันงี่เง่ามาก” ซีวอนยังคงย้ำคำพูดเดิม
“แล้วนายจะมารักฉันทำไม??” ฮยอกแจหันมาถาม จากตอนแรกที่ยิ้มแย้ม ตอนนี้เริ่มเครียด
“ก็เพราะนายงี่เง่าไง” ซีวอนตอบ
“เหอะ! แล้วทำแบบนี้จะดีเหรอ ฉันไม่อยากให้สเตลล่ามาโวยวายนายแบบนั้นอีกน่ะ”
“ช่างเถอะ คู่หมั้นแบบนั้นฉันไม่ต้องการ ในชีวิตนี้ฉันมีแต่นายนั่นแหละ” ซีวอนพูดพรางดื่นกาแฟเย็นจากร้านสตาร์บัค ร้านกาแฟร้านโปรดของเค้า แถมกาแฟแก้วนี้ ฮยอกแจยอมควักเงินจ่ายให้ซีวอนด้วย ซีวอนเลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
“พูดมาได้ ถ้าเค้ามาได้ยินแล้วนายจะทำยังไง”
“ตอนนี้ยัยนั่นไม่อยู่นี่ ฮยอกแจพอเวลาเราอยู่ด้วยกัน นายอย่าพูดชื่อนั้นให้ฉันได้ยินได้มั้ย”
“ฮ่าๆๆ ได้สิ ^ ^” ก็เวลาของเรามันน้อยลงทุกทีแล้วนี่หน่า
ทั้งคู่ยิ้มให้กันแล้วพากันเดินไปตรงร้านเสื้อผ้า โดยที่ไม่รู้เลยว่า สตรีเจ้าเล่ห์ที่ทั้งคู่พูดถึงเมื่อกี้นี้ ได้ยินทุกคำพูด เห็นทุกการกระทำของทั้งคู่ และทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าอนาคตคำว่า “เรา” ของซีวอนกับฮยอกแจ มันจะขาดสะบั้นเหลือเพียง คำว่า “ฉัน” และ “นาย”...
ตอนเย็น
เสียงโทรศัพท์ของซีวอนดังขึ้น
“ครับแม่....ครับ....ว่าไงนะ! เป็นไปไม่ได้ครับแม่ เค้าอยู่กับผมทั้งวันแล้วเค้าจะไปทำได้ยังไง....ห๊ะ! ฮยอกแจเนี่ยนะ....ครับ....แล้วตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้างครับ....ครับ....ครับโรงพยายาลxxxสินะครับ..... ครับ เดี๋ยวผมจะรีบไป”
“มีอะไรเหรอซีวอน คุณแม่นายโทรมาทำไมเหรอ” ฮยอกแจถามคนรักด้วยสงสัย
“ยังจะกล้าถามอีกเหรอว่าโทรมาทำไม นายเนียนมากฮยอกแจ นายหลอกได้แม้กระทั่งฉัน นายหลอกฉัน!”
ฮยอกแจเว๋อเล็กน้อย อะไร เค้าหลอกอะไรซีวอน เค้ามีอะไรเค้าบอกซีวอนหมด เค้ารักซีวอนมาก แล้วจะให้ตัวเองหลอกคนที่รักที่สุดได้ยังไง??
“ฉันหลอกอะไรนายซีวอน ฉันทำอะไร เราคบกันมานานขนาดนี้ นายยังไม่รู้จักนิสัยฉันรึไง!”
“ใช่! ฉันถึงบอกไง นายเก่งมาก ฮยอกแจ นายหลอกได้แม้กระทั่งฉัน ฉันที่คบกับนายมาเกือบ 7 ปี นายหลอกฉันไม่พอ ยังไปทำร้ายสเตลล่าอีก!!!”
ซีวอนหันมาตวาดฮยอกแจทันทีที่ฮยอกแจพูดจบ พร้อมกับหักรถไปจอดข้างถนน
“ฉันทำอะไรสเตลล่า! ฉันอยู่กับนายทั้งวัน นายจะให้ฉันเอาเวลาไหนไปทำร้ายเธอ!”
ใช่ ในเมื่อเค้าอยู่กับซีวอนทั้งวัน จะเอาเวลาไหนไปทำร้ายสเตลล่าล่ะ
“ใช่ นายอยู่กับฉันทั้งวัน! แต่ลูกพี่ลูกน้องนายล่ะ”
“ใคร ซองมินน่ะเหรอ นายจะบ้าเหรอ ตอนนี้หมอนั่นอยู่ญี่ปุ่นนะ!”
ซองมินเกี่ยวอะไร??
“ไปได้ก็กลับมาได้! แค่ญี่ปุ่นเอง! ทำไมนายเป็นแบบนี้ฮยอกแจ”
ฮยอกแจยิ่งงงกับสิ่งที่ซีวอนพูด จะกลับมาได้ยังไง ในเมื่อเมื่อเช้า เค้ายังโทรคุยกับซองมินอยู่เลย..
“นายบ้าไปแล้วซีวอน นายบ้าไปแล้ว! นายอย่าเพ้อเจ้อได้มั้ย! ซองมินจะกลับมาได้ยังไง! ฮึก ถ้านายไม่เชื่อใจฉันก็เลิกกันไปเลยสิ เลิกกันไปเลย นายไปดูแลเธอคนนั้นเถอะ ดูแลตัวจริงของนายไปซะ!”
“เอาอย่างนั้นใช่มั้ย ได้! เราเลิกกันไปเลย! ฉันเกลียดนายฮยอกแจ ฉันเกลียดนาย ลงไปจากรถฉันซะ!
“ได้ ซีวอน ถ้านายต้องการอย่างนั้น”
พูดเสร็จฮยอกแจก็ก้าวลงจากรถของซีวอนทันที เรียวขอเล็กวิ่งผ่าฝนจนถึงคอนโดของตัวเอง น้ำตาใสไหลออกจากดวงตาสวย ฮยอกแจพาร่างของตัวเข้าไปในห้อง ห้องที่ซีวอนเป็นคนซื้อให้ ห้องที่มีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับเค้าและซีวอน.... วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ซองมินจะกลับมาได้ยังไงในเมื่อตอนนี้ซองมินอยู่ที่อเมริกากับคยูฮยอน อีกอย่างกว่าซองมินจะกลับญี่ปุ่นก็ตั้งเดือนหน้า ไม่มีทางที่จะกลับมาได้หรอก แล้วสเตลล่าเป็นอะไร เค้าทำร้ายอะไรเธอ? จริงอยู่ที่เธอเป็นคู่หมั้นกับซีวอน และตัวฮยอกแจก็เป็นแฟนซีวอน แต่คนที่ซีวอนรักเป็นฮยอกแจ สเตลล่าก็แค่โดนจับให้หมั้นกันแค่นั้นเอง เค้าไม่เคยคิดจะทำอะไรสเตลล่า ถ้าเธอไม่มาทำเค้าก่อน นี่มันอะไรกันแน่?? เรื่องของเค้ากับซีวอน คงจบลงแล้วสินะ...
“ซีวอน ฉันผิดหวังในตัวนายมาก ผิดหวังมากจริงๆ ไม่เคยเชื่อใจกันเลยใช่มั้ย ตลอดเวลาที่ผ่านมา นายไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่มั้ย ที่ผ่านมาฉันทำไปเพื่ออะไร? ฉันรักนายมากซีวอน ฉันไม่รู้จะทำยังไง นายเป็นอะไรของนายกันแน่ ถ้านายไม่เชื่อใจฉัน นายจะมาฉันคบทำไม...ฮึก ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอคนนั้นจริงๆ”
ปัจจุบัน...
ฮยอกแจขุงตัวเองอยู่แต่ในห้อง โทรไปลางานกับรุ่นพี่ที่สนิทด้วย โดยให้เหตุผลว่ากลับไปบ้านเกิด ฮยอกแจ ตาบวม ผอมซูม วันๆคิดแต่เรื่องวันนั้น เมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน เรื่องของซีวอน เรื่องของ”เรา” ร่างบางเหม่อลอย สายตาจับจ้องไปทีรูปถ่ายบนหัวเตียง รูปที่เค้าถ่ายคู่กับซีวอนรูปแรก รูปที่เค้ารักมากที่สุด ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนก็ดังพร้อมกับเสียงผู้ชายที่เค้าคิดถึงที่สุด
“ลีฮยอกแจ!”
“ซีวอน นาย!”
ฮยอกแจตกใจที่ซีวอนมาหา จะมาหาเค้าทำไม ในเมื่อบอกเลิกไปแล้ว?
“ทำไมนายตกใจอะไร ไม่คิดรึไงว่าฉันจะกลับมาหานาย ใช่! ฉันไม่คิดจะกลับมาหานายเลย ถ้านายไม่ทำกับ สเตลล่าแบบนั้น!”
ร่างเล็กถึงกับสะดุ้ง นี่ที่มาหาเพราะเธอคนนั้นเหรอ เค้าไปทำอะไรอีก ถามใครก็ได้ ถามดงเฮที่อยู่ข้างห้องก็ได้ว่าตลอด 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาเค้าไม่ได้ออกไปไหน และไม่ได้มีใครมาหาเค้าเลย โทรศัพท์ก็โยนทิ้งในถังขยะ โทรศัพท์ในคอนโดเค้าก็เขวียงทิ้ง ไม่มาทางที่เค้าจะติดต่อกับใครได้ทั้งนั้น แรงเดินเค้าก็ยังจะไม่มีเลย....
“ฉันทำอะไรสเตลล่า ฉันอยู่บ้านฉันเฉยๆนะ ทำไมฉันต้องไปยุ่งกับเธอด้วย!”
ใช่ มันไม่มีเหตุผล ในเมื่อซีวอนตัดสินใจเลือกเธอคนนั้น ฮยอกแจก็ไม่คิดจะรั้งไว้ เพราะรั้งไปก็เปล่าประโยชน์เพราะซีวอนพูดกับเค้าเองนี่ว่าไม่รักเค้าแล้ว...
เหอะ! ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะสเตลล่าเป็นคู่หมั้นฉันไง นายอิจฉาใช่มั้ยล่ะ!”
ใช่ เค้าอิจฉา เค้าอิจฉาสเตลล่าที่เป็นคู่หมั้นกับซีวอน แต่คนอย่างฮยอกแจ ไม่มีทางใช้วิธีต่ำๆแบบนั้นเพื่อให้ได้ซีวอนมาหรอก
“ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วย ฉันต้องดีใจมากกว่า ที่ผู้หญิงคนนั้นเอาตัวผู้ชายเลวๆที่ชื่อ ชเวซีวอนออกจากชีวิตฉันได้ซักที!”
ฮยอกแจพูดเพียงแค่นั้น น้ำตาที่เค้าเก็บกั้นมานานก็ได้ไหลออกมา...
“ทำไมฉันต้องอิจฉาสเตลล่าซีวอน คนอย่างเธอคนนั้นไม่มีอะไรให้ต้องอิจฉาเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันต้องขอบคุณเธอ! ที่เอานายออกไปจากชีวิตฉันได้ซักที ตลอดเวลาเกือบ 4 ปีที่ฉันอดทน ฉันรอวันนี้ให้มาถึงอย่างเร็วที่สุด วันที่ฉันจะได้เลิกกับนาย เลิกกับคนเลวอย่างนายซักที!”
“นายจะบอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาของเรามันไม่ความหมาเลยใช่มั้ย!!!”
“ใช่! ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเบื่อซีวอน ฉันเบื่อมาก! เบื่อที่ฉันต้องทนกับนิสัยของนาย ฉันเบื่อมาก!”
“ดี! งั้นฉันจะทำให้นายเห็นว่าคนอย่างฉันเลวได้มากแค่ไหนฮยอกแจ!!”
ซีวอนดันร่างบางของฮยอกแจเข้ามาในห้อง พร้อมกับล็อคประตูห้อง ฮยอกแจพยายามขัดขืนซีวอน แต่ตอนนี้ซีวอนไม่สนใจแล้ว ว่าฮยอกแจจะเจ็บแค่ไหน เค้าไม่สนใจแล้ว
“นายจะทำอะไรซีวอน ปล่อยฉัน!”
“ก็จะทำให้นายรู้ไงว่าฉันมันเลวขนาดไหน!”
พูดจบซีวอนก็ผลักฮยอกแจลงกับเตียง มือสากลูบไล้ท้องแบนราบภายใต้เสื้อผ้าบางของฮยอกแจ ฮยอกแจอึ้งกับสิ่งที่ซีวอนกำลังจะทำ ร่างเล็กพยายามขัดขืน แต่ก็สู้แรงของซีวอนไม่ได้ ริมฝีปากหนาก้มลงมาช่วงชิงความหวานจากปากของฮยอกแจ ลิ้นหนาถูกส่งเข้าไปลิ้มรสของหวานภายในปากของฮยอกแจ มือทั้งสองข้างทำตามหน้าที่ของมันอย่างคล่องแคล่ว เสื้อของฮยอกแจถูกเหวี่ยงลงไปข้างเตียง มือของซีวอนทำการกระชากกางเกงของฮยอกแจออกแล้วโยนออกไป ฮยอกแจไม่มีแม้กระทั่งแรงขัดขืน ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาใสไหลออกมาแค่นั้นเอง
“ร้องไปเลยฮยอกแจ ร้องให้พอฉันจะทำให้นายร้องไห้ไม่ออกเลยคอยดู”
ริมฝีปากไล่ขบไปทั่วซอกคอของฮยอกแจ ไล่ลงมาถึงยอดอกสีชมพูกัดหยอกเบาตรงยอดติ่งไตสีชมพู ไล่ลงถึงหน้าท้องแบนราบกัดเล่นเบา มือหนาเอื้อมไปจับแก่นกลางของฮยอกแจพร้อมกับรูดขึ้นรูดลงพอเป็นจังหวะ
“ซีวอน ฮึก นายทำแบบนี้เพื่ออะไร”
“ฮยอกแจ...นาย นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าเพื่ออะไร”
ซีวอนได้ยินเสียงของฮยอกแจเข้ายิ่งเจ็บปวด เค้ารักฮยอกแจยิ่งกว่าชีวิต เค้าไม่ได้อยากทำให้ฮยอกแจเป็นแบบนี้ ซีวอนจับแกนกลางของตัวเองจ่อไปที่ช่องทางด้านหลังของฮยอกแจ ค่อยๆสอดใส่เข้าไป โดยไม่ได้เบิกทางไว้เลย
“อ๊ะ! ซีวอน ฉันเจ็บ นายเป็นอะไร เอาออกไป ฉันเจ็บ!!”
“ฉันเลวไงฮยอกแจ แค่นี้เอง ทนไปเถอะ ทนฉันมาเกือบ 7 ปีแล้วนี่”
“ไม่ซีวอน ฮึก ฉันไม่เคยทน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยทน ฉันยินดี แต่ครั้งนี้ ฉันไม่เข้าใจนาย นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่”
ซีวอนหยุดชะงักการกระทำของตนเอง เค้าต้องการอะไรจากฮยอกแจ? ตลอด เกือบ 7 ปีที่ผ่านมาเค้าถนอมฮยอกแจยิ่งกว่าอะไร ถึงจะชอบใช้คำพูดรุนแรงด้วย แต่ความหมายของคำพูดเหล่านั้นฮยอกแจเข้าใจ แล้วนี่เค้ากำลังทำอะไร ทำร้ายคนที่เค้ารักงั้นเหรอ เพราะผู้หญิงคนเดียวน่ะเหรอ?? เมื่อซีวอนคิดได้ดังนี้ เค้าจึงถอนแกนกายของตัวเองแล้วนั่งหันหลังให้ฮยอกแจที่เอามือปิดหน้าร้องไห้อยู่
“ฮะ...ฮยอกแจ...”
“อะไรอีก! ฮึก นายจะเรียกฉันทำไมซีวอน ทำไมไม่ทำต่อล่ะ? อยากแก้แค้นฉันเรื่องสเตลล่านักใช่มั้ย เอาสิ! ฮึก ฉันมันก็แค่ตัวฆ่าเวลาของนายไม่ใช่หรือไง! นายเห็นว่าจะทำอะไรกับฉันได้รึไง! ซีวอน...ฉันก็คนนะ ฉันก็มีความรู้สึก ทำไมนายถึงทำแบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา นายคิดแค่ว่าฉันเป็นคนเล่นจริงๆใช่มั้ย นั่นสินะเพราะนายรักสเตลล่า สเตลล่าผู้หญิงที่นายเคยรักและรักมาจนถึงทุกวันนี้ใช่มั้ย ฉันมาก็แค่ตัวแทนแค่นั้นแหละฮึก”
“ฮยอกแจ นาย...”
“พอแล้ว นายออกไปซะ ไปหาผู้หญิงที่คอยหลอกนาย ผู้หญิงที่คอยทำร้ายคนอื่น กลับไปหาผู้หญิงเลวๆคนนั้นซะ!”
“ฮยอกแจ! นายจะมากไปแล้วนะ อยากเจ็บตัวกว่านี้ใช่มั้ย!”
“นายมันโง่! ซีวอน! นายโง่มาก! ยังจะเข้าข้างอยู่ได้ผู้หญิงล้านหน้าอย่างยัย..!”
เพี๊ยะ!
ดวงหน้าของฮยอกแจหันไปตามแรงตบจากมือซีวอน ฮยอกแจเจ็บ เจ็บทั้งตัวและหัวใจ เค้าโดนผู้ชายที่เค้ารักทำร้ายมากที่สุดก็วันนี้ ซีวอนอย่างมากแค่ตบหัวฮยอกแจแบบเล่นๆ แต่นี่ แรงทั้งหมดถูกส่งออกมาจากมือใหญ่ของซีวอนและปะทะกับกหน้าของเค้าเต็มๆ มือที่เคยอบอุ่น มือที่คอยปกป้อง ตอนนี้มันกลับมาทำร้ายคนที่มันเคยให้ทั้งความอบอุ่นและปกป้องซะแล้ว....
“ซีวอน สมใจนายแล้วใช่มั้ย ทำได้ถึงขนาดนี้แล้วนี่ เอาสิ อยากทำอะไรก็ทำเลย ทำให้ฉันตายไปเลยก็ดี”
“นายเป็นคนพูดเองนะฮยอกแจ! ฉันจะให้ตามที่นายขอเอง!”
พูดจบซีวอนก็จับฮยอกแจทุ่มลงบนเตียง เค้าก็จัดการนำแกนกายของเค้าใส่เข้าไปที่ช่องทางข้างหลังนั่นอีกครั้ง ซีวอนเร่งจังหวะขึ้นอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจเพียงแต่กัดริมฝีปากบางเพื่อกลั้นเสียงร้องออกมาเท่านั้น ซีวอนจัดการกระแทกแกนกายใส่เข้าไปไม่หยั้ง เค้าไม่สนเลยว่าร่างที่อยู่ข้างใต้นั้นจะเจ็บรึไม่ ตอนนี้เค้าควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เสียแล้ว...
ซีวอนทำร้ายฮยอกแจอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา ทั่วตัวของฮยอกแจมีแต่รอยกุหลาบเต็มไปหมด คราบเลือดและน้ำรักเต็มที่นอน แต่ซีวอนก็ไม่สนใจ เค้าอย่างนั้นจนกระทั่งเช้า...
...........
.......
....
...
..
.
ฮยอกแจตื่นขึ้นมาด้วยความปวดร้าวไปทั้งตัว น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วก็กลับมาไหลอีกครั้ง เค้าเจ็บ เจ็บมาก คนที่เค้าไว้ใจที่สุดกลับทำกับเค้าแบบนี้ ไม่ให้เกียรติกันไม่มีความเคารพ ไม่มีความเชื่อใจกัน ไม่มีเหตุผล แล้วในเมื่อเป็นแบบนี้ฮยอกแจจะอยู่ไปทำไม?? เมื่อฮยอกแจคิดได้ดังนั้น เค้าค่อยพยุงร่างกายที่บอบช้ำเข้าไปในห้องน้ำ มือขาวเอื้อมไปหยิบใบมีดโกนหนวดมา แล้วค่อยๆกดมีดนั้นลงไปบนข้อมือของตัวเอง.....
10.00 am.
ซีวอนค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน และเมื่อสายตาเลื่อนไปมองข้างๆก็ไม่พบฮยอกแจทั้งๆที่ฮยอกแจควรจะนอนอยู่ข้างๆเค้า ใจซีวอนเริ่มสั้น เค้ารู้จักฮยอกแจดี คนที่มีคนสำคัญเพียงคนเดียวในชีวิตของฮยอกแจถ้าโดนคนๆนั้นทำร้าย ฮยอกแจก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำ คนสำคัญเพียงคนเดียวนั้นก็คือซีวอน แต่เค้ากลับมาทำเรื่องเลวๆแบบนี้กับฮยอกแจอีก เค้านี่มัน เลวและโง่อย่างที่ฮยอกแจว่าเค้าจริงๆนั้นแหละ
ขายาวเดินไปทั้วห้องนอนแต่ก็ไม่พบ ใจคอซีวอนไม่ดีเสียแล้ว ขายาวรีบเดินตรงไปที่ห้องน้ำและพบร่างของฮยอกแจนอนแน่นิ่งอยู่ริมอ่างอาบน้ำ ซีวอนรีบอุ้มฮยอกแจไปที่รถของเค้าทันที ซีวอนภาวนาต่อพระเจ้าทุกวินาทีขอให้ฮยอกแจปลอดภัย เอาชีวิตเค้าไปก็ได้ แต่ขอให้ฮยอกแจอบู่บนนี้ เค้าก็สบายใจแล้ว เมื่อรถคันหรูมาถึงโรงพยาบาลเหล่านางพยาบาลรีบกรูกันออกมารับฮยอกแจ ตอนนั้นเองที่น้ำตาของซีวอนได้ไหลลงมา ‘พระเจ้าครับ คุ้มครองเค้าด้วยนะครับ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่เค้า’ ทีมแพทย์เร่งช่วยรักษาชีวิตของฮยอกแจ โชคดีที่ฮยอกแจกรีดโดนเส้นเลือดเพียงนิดเดียว ทำให้ง่ายต่อการรักษาขึ้นมาหน่อย ซีวอนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง เมื่อหมอที่เป็นญาติของเค้าเดินออกมาแล้วบอกว่าฮยอกแจปลอดภัยแล้ว น้ำตาของซีวอนก็ไหลลงมาอีกครั้ง... ขอบคุณครับพระเจ้า ที่ทำให้คำขอพรของผมเป็นจริง.....
ซีวอนกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบออกมาที่โรงพยาบาลอกครั้ง หมอบอกว่าฮยอกแจสลบตอนกรีดเข้าเส้นเลือดไปได้นิดเดียวเพราะโดนทำร้ายร่างกายมาอย่างหนัก และฮยอกแจก็มีเรื่องให้คิดตลอดเวลาทำให้สมองและร่างกายไม่ได้พักผ่อน ทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย ตบท้ายด้วยคำพูดที่ว่า เป็นความโชคดีบนความโชคร้ายล่ะนะ..ซีวอน
ซีวอนค่อยๆนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงฮยอกแจ มือใหญ่ลูบตรงผ้าพันแผลนั่นเบา แล้วเลื่อนไปจับมือซีดนั่นไว้ น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลลงมาอีกระลอก
“ขอโทษนะฮยอกแจ ฉันผิดเอง ฉันมันโง่อย่างที่นายพูด ฉันทำร้ายได้แม้กระทั่งนาย ฉันมันไม่ใช่คนฉันขอโทษ ฉันขอโทษฮยอกแจ ฉันขอโทษ ฉันโทษจริงๆ....” ซีวอนพูดขอโทษไปเรื่อๆยจนเผลอหลับไป...
เปลือกตาบางของฮยอกแจค่อยลืมขึ้น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นไปทั่วร่างกายเค้า นี่ฉันยังไม่ตายอีกรึไง ฮยอกแจคิด เค้าค่อยๆกระพริบตาเพื่อที่จะมองสิ่งที่อยู่รอบๆตัวได้ชัดเจนขึ้น และก็พบซีวอน...จับมือของเค้าอยู่ ปากก็ยังคงพึมพำๆๆพูดคำว่าขอโทษไม่หยุด คราบน้ำตายังคงอยู่บนแก้มสากนั่น ฮยอกแจมองซีวอนด้วยสายตาที่ยากจะแปลออก ซีวอนรู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่ เค้าจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา พบว่าฮยอกแจนั่นแหละที่มองเค้าอยู่
“ฮยอกแจ ฟื้นแล้วเหรอ หิวอะไรมั้ย เอาอะไรมึเปล่าเดี๋ยวฉันซื้อมาให้”
“ไม่”
“กินน้ำมั้ย”
“อืม”
ซีวอนลุกไปรินน้ำใส่แก้วให้ฮยอกแจดื่ม ฮยอกแจค่อยๆดื่มน้ำจากหลอดดูดที่ซีวอนใส่ไว้ให้
“แผลเป็นไงบ้าง”
“เจ็บอยู่”
“ฮยอกแจ ฉันขอโทษนะ... ฉันรู้ว่ามันอาจจะสายไป แต่ฉันก็ยังจะพูด ตลอดเกือบ 7 ปีที่ผ่านมา นายสำคัญสำหรับฉันเสมอ นายเป็นคนเดียวที่ฉันรักฮยอกแจ ไม่ว่าตอนไหน ฉันรักแต่นาย ตั้งวันที่ฉันได้เจอนายครั้งแรกตอน ม.ปลาย ฉันหลงรักนายเลย...แต่ฉันก็ไม่กล้าที่เข้าไปยุ่งกับนาย จนวันนั้น วันที่นายมาสะดุดล้มตรงหน้าฉัน ฉันคิดว่าวันนั้นเป็นวันที่พระเจ้าเห็นใจฉันที่คอยขอพรท่านทุกวัน หลังจากนั้นเราก็สนิทกันเรื่อยๆ ความรู้สึกของฉันมันก็ยิ่งรุนแรงขึ้น จนวันนั้นที่ฉันสารภาพกับนายว่าฉันรักนาย มันเป็นอีกวันที่ฉันรักพระเจ้า ฮะๆ นายตอบว่า นายเองก็รักฉันเหมือนกัน เราก็คบกันมาเรื่อยๆ จนถึงวันที่แม่ของฉันมาบอกว่าสเตลล่าเป็นคู่หมั้นของฉันและฉันต้องแต่งงานด้วย ฉันตกใจและก็ไม่ยอมแต่งงานด้วย แม่บอกว่าจะตัดหางปล่อยวัด ฉันไม่กลัว แต่การที่แม่บอกว่าจะฆ่าตัวตายให้ฉันดูนี่ฉันทนไม่ได้ หลังจากนั้นสเตลล่าก็เข้ามามีบทบาทในชีวิตของฉัน... แต่นายรู้ดีนะฮยอกแจ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันมีแต่นาย สเตลล่าก็แค่คู่หมั้น...”
“แล้วทำไมถึงไม่เชื่อฉัน? ทำไมถึงคิดว่าฉันเป็นคนทำให้สเตลล่าเป็นแบบนั้น??”
“ก็แม่ฉันน่ะสิ...หึ ฉันมันโง่เองฮยอกแจ ดันโดนผู้หญิงอย่างนั้นหลอกเอาซะได้ หาวิธีทำร้ายตัวเองสารพัดเพื่อที่จะฝห้ฉันออกห่างจากนาย แม่ฉันก็เป็นไปอีกคน มีเรื่องบ้าชัดๆ”
“ใช่ มันเรื่องบ้าชัดๆ บ้าที่ฉันต้องมาทนยัยผู้หญิงคนนั้นทำร้ายตัวเองต่อหน้าฉันแล้วมาบอกว่าคนนั้นคนนี้เป็นคนทำ น่าสมเพช บ้าที่ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ บ้าที่ฉันต้องมาคนที่ฉันรักที่สุดมาทำกับฉันแบบนี้...”
“ฉันขอโทษฮยอกแจ ไม่ว่านายจะตอบว่าอะไรก็แล้วแต่ แต่ฉันจะพูดว่า ฉันรักนาย กลับมาคบกับผู้ชายเลวๆที่ชื่อชเวซีวอนอีกครั้งได้มั้ยครับ?”
“นายมันงี่เง่าซีวอน ทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ยังจะมาถามอีกนะ...”
“หึ ก็ต้องการความมั่นใจนี่ เราจะผ่านเรื่องทั้งหมดไปด้วยกันนะฮยอกแจ...เราต้องได้อยู่ด้วยกันนะ..”
“อืม ฉันจะไปกับนาย”
“ฉันสัญญาว่าฉันจะมีเหตุผล รับฟังนายให้มากกว่านี้ เพราะนายไม่เคยโกหกฉันแม้แต่ครั้งเดียว”
“สัญญาก็ทำให้ได้ด้วยแล้ว”
“ครับ ^ ^”....
เมื่อฮยอกแจออกจากโรงพยาบาล ซีวอนก็พาฮยอกแจไปหาแม่ของเค้าและบอกว่า เค้าจะคุมบริษัทต่อเองโดยมีฮยอกแจเป็นรองประธานบริษัท แล้วให้ถินหุ้นบริษัทของสเตลล่าออกไป พร้อมกับตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลขอลสเตลล่าอย่างไม่มีทางหวนกลับ แม่ของซีวอนเริ่มเปิดใจรับฮยอกแจมากขึ้น ส่วนสเตลล่าเธอกลายเป็นคนเสียสติทันทีที่รู้ว่าซีวอนถอนหมั้นเธอพร้อมกับตัดขาดความสัมพันธ์กับครอบครัวเธอ
ตอนนี้บริษัท ชเวกรุ๊ป ก็พัฒนาขึ้นไปด้วยฝีมือของนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง “ชเวซีวอน” และรองประธาน “ลีฮยอกแจ” ซีวอนทำแม้กระทั่งประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเค้ากับฮยอกแจเป็นแฟนกันและจะไม่มีทางเลิกกันเด็ดขาดกับนักธุรกิจทุกคนที่มางานครบ 16 ปีของบริษัท ...
ปูซาน...
“ฮยอกแจ นายอยากไปไหนเนี่ย”
“ขับรถไปเรื่อยๆเถอะน่า พูดมาดจริง”
“นายบอกให้ฉันขับรถมาเรื่อยๆ 2 ชั่วโมงแล้วนะ”
“ก็ขับไปอีก 2 ชั่วโมงสิ”
“ฮยอกแจครับ”
“เอาน่า ขับไปเถอะ”....
3 ชั่วโมงผ่านไป....
“อ่า ไม่น่าเชื่อ”
“อะไร”
“ว่าฮยอกแจของชเวซีวอนจะมีอารมณ์โรแมนติคขนาดนี้”
“บ้า โรแมนติกอะไรล่ะ”
“โรแมนติกออก ทุ่งดอกลิลลี่นี่น่ะ”
“เกสรล้างไม่ออกเนี่ยนะ”
“มีลิลลี่อย่างเดียวที่ไหนล่ะ”
“งี่เง่า”
“หึๆๆ งี่เง่าจริงๆแหละ เจ้าของทุ่งดอกไม้นี่เค้เป็นอะไรกับฉันนะถึงไม่รู้ว่าฉันชอบอะไรไม่ชอบอะไร”
“หลงตัวเอง”
“เหรอครับ”
“ใช่ นายน่ะซีวอน หลงตัวเอง”
“หึๆๆ รักมั้ยล่ะ”
“ไม่.....”
“โอเค ไม่รักไม่เหลือสินะ”
“......”
ไม่มีเสียงตอบจากฮยอกแจ มีเพียงพวงแก้มให้ใบหูที่กลายเป็นสีชมพูแกมแดงของฮยอกแจเท่านั้น แค่นี้ก็รู้แล้วว่คำตอบที่ซีวอนถามฮยอกแจ คืออะไร
“รักสิ ไอ้งี่เง่า”
edit @ 12 Aug 2011 03:01:15 by ChoppieAohmmie
#1 By ติดแก๊ส (110.168.183.190) on 2011-08-13 11:51